Ürperdim
Büyüdüm artık acımaz sanırdım
Çocukluğumun en ücra yerine
Ta ki bir söz değene kadar
Sesim artık titremez
Kırılan yerlerim tekrar kırılmaz
Gömülenler dirilmez
Kayıp mezarlar açılmaz
Acımaz artık
Acıtmaz sanırdım
Ta ki o el omzuma değene kadar
Güldüm geçiştirdim
Olmadı konuyu değiştirdim
Acımı öfke diye yutturdum
Mezar başında son kez seslendim
Bilirdim o cevap gelmeyecek
Bilirdim toprak ses vermeyecek
Ama seslendim
Sesimin en gür cılız haliyle
Arkamı döndüm ve gittim
Bir daha gelmem diye
Yemin de ettiim
Baktım ki onlarcası unutmuş
Bir bende mıh gibi çakılmış
Sanki bir eksik olan
Mezar taşınmış
Bir tek sen gömülmüşsün sanılmış
Bir çocukluk
Bir gençlik
Benim yarı ömrüm gömülmüş
Bir kez duymak istedim
Duymaktan öte
Bilmek istedim
Bilmeyi de geçtim
Sadece hissetseydim
Babam
Ben senli yılları
Seninle birlikte gömdüm
Sonra duvarlar ördüm
Mezarlarla arama
Ölüler konuşmaz bilirdim.
Yine de sordum umutsuzca
Babam
Sen beni ne kadar sevdin