Şehrimizde ve yurt sathında Kasım ayından bu yana küçük karasinek istilası başladı.
Büyümüyorlar!
Donmuyorlar! Buzdolabın içinde sakin bir hayat sürüyorlar.
Darbeye dayanıklı. Kanı akmıyor, ezilmiyor, ezilen biraz sonra silkinip kaçıyor.
Gece uykunda, sabah burnumun içinden iki tane çıkardım.
Tabağında, öyle el sallamakla falan gitmiyor. Yemeğin kenarına falan konmuyor, direk yemeğin en orta yerinden Magmanın içine doğru yol alıyor. Hiçbir şey olmamış gibi çıkıp gidiyor…
Sadece biz de değil, Siirt’te de durum aynı, bu sineklerin Siirt’li olma ihtimalini bile düşündüm. Tekirdağ’da binlercesi evlere saldırmış durumda. Atina’da büyük istila var. Bizdeki isimleri “kara” orada beyaza bürünmüşler. Kaçmıyorlar, ölmüyorlar…
İşin garibi et yiyorlar!
Tokat’ta ve Yozgat’ta evlere topluca saldırmışlar…
Zehir işlemiyor bunlara, şaplak ise hiç öldürmüyor.
Henüz bir hadiselerine şahit olmadı bilim. Sanki bir yerden emir bekliyor gibi bekleşiyorlar…
Ne zaman harekete geçerler ne yapacakları hiç belli değil…
William Holding’in “Sineklerin Tanrısı” adlı eseri geldi aklıma… Roman da adaya düşen çocukların liderlik algoritmasını konu ediyordu.
İşin garip tarafı ortada bekleyen sadece sinekler var! Tanrılarının emirlerini mi bekliyorlar acaba?
Niye bu kadar karamsarım değil mi?
Bakın, Brezilya’da ortaya çıkan “Katil Arılar” her türlü canlıya saldırıyorlar. İnsan, kedi, köpek, maymun ne bulurlarsa önce sokup öldürüyorlar, sonra oturup bir güzel yiyorlar…
Endişe mi anlıyorsunuz değil mi?
Bizim sinekler henüz sakinler!
Ne yapacakları da belli değil ama!..