Başlığı böyle atmak istedim. Ölüm ile ilgili haberler yazanı olduğu kadar, okuyanı da rahatsız ediyor. İnsan, ister istemez dertleniyor, kederleniyor, üzülüyor!
Nasıl üzülmesinler, nasıl yanmayalım, kimimizin babası, amcası, dayısı, sokağından, mahallenden, işyerinden ayrılıp gidiyor.
Bildiğin tek şey “yok artık” cümlesi gelip yerleşiveriyor hayatınıza! Avunmak için söylenmeyen söz kalmıyor. En gösterişlisi, en ölümsüz olanı ve kendimize yakıştırdığımız Ölümün o soğuk yüzünden kaçmamıza yarayanı “bize veda etti” biraz ucu açık, biraz gidişin suçunu da gidenle birlikte ona yükleyiveririz. Vicdani rahatlatıcı kurgularla gönderiveriyoruz sevdiklerimizi…
Saim Arslan’ı Kaybettik!
Tam 55-56 yıllık bir dostluk, akrabalığa dönüşen ilişkiler. Kavgasına ortak olduğumuz kadar, yemeğine de ortak oluşlarımız vardı. Gönlü gani, yüreği cesur bir mahalle abisiydi. Yediden, yetmişe herkesin yardımına koşar elindekini avucundakini paylaşırdı. Bütün bir çay bahçesi yolunu gözler. Arka sırada prafacılar, ön sırada genç kızlar, kardeşler, gece geç saatlere kadar bitmeyen muhabbetler. Her oturuşta içtiği 50-60 adet çay partileri. Çocuklarının doğduğu gününden itibaren hep birlikte büyümeye devam ettik. İşte, teselli bulduğumuz o Veda için sanki, “biraz daha kalsaydı” diyebileceğimiz ayrılık saati gelmişti. Yarın, 31.8.2026 salı günü, ikindi ezanından sonra hakka yürümek üzere yola revan olacak. Huzurda uyusun. Yattığı yer incitmesin. Ruhu Şad Olsun.