Yobaz !

10 Kasım günü “doğma” ya da “ortaya çıkmak” yerine, “zuhur etmek” i kullanıyorsun sen bir yobazsın İnan Demirel!

Seni o nitelikli kanal Tele 1’den tanıyorum. Şu anda Remziye Demirkol’la yaptığın programda izliyorum. Düşüncelerine tümüyle katılıyorum. Ancak kendinle çelişiyorsun. İlerici olduğun iddiasındasın ama Dil Devrimini de hiçe sayıyorsun. “Takip”, “imtina”, “tekabül”, “müktesebat … sözcüklerine niye takılıp kalıyorsun (?) Yaşın kaç, başın kaç? Dedemin kullandığı sözcükleri kullanarak “seçkinler sınıfındanım, Saray dilini kullanıyorum” mu demek istiyorsun?

Atatürk, 1932’de Dil Devrimini yaptı. Amacı Türkçeyi Arapça, Farsça ve Fransızca sözcüklerden arındırmaktı. “Türkçeyle düşünmeyi, Türkçeyi bütün bilim, sanat ve kavramlarını karşılayacak yolda gelişmesini sağlamak” devrimin amaçlarıydı!

Sen bu ilke ve inkılapları benimsemiyor musun da Atamı anma gününde “zuhur etmek” i kullanıyorsun? (Kısa bir ders: Arapça kökenlidir. Çok derin anlamlar da içermektedir ancak dilimizin yapısına aykırıdır. “Z” ile başlaması, “H” harfini de içermesi aykırı iki yönüdür!)

Umarım bu yanlışını sürdürmezsin!

Gelelim son yazım “Şapkalı mı Şapkasız mı “başlıklı yazımla ilgili bir açıklamaya:

Tülay Yentek, her yazımı okuyan, tümüne de olumlu yorumlar yapan bir kardeşimdir. Son yorumunda; “Hocama çok hak veriyorum, kullanımdan kaldırılmış olması beni hiç o şapkayı kullanmaktan alıkoyamadı çünkü bazen hele çok gerekli oluyor. Ders niteliğinde söz ve eleştirilerinize ben de “şapka” çıkarıyorum.”

Kardeşimin şapka çıkarma esprisi hoşuma gitti, başlığımla cuk oturmuş!

Okurlarımız yanlış anlayabilir diye şu açıklamayla bitireyim: “Şapka” dilimizden hiçbir zaman kalkmadı. KALKTIĞI YERLER oldu. İşlevi; kendinden önce gelen “k” ve “g”yi ince okutmak olan im, “a” ve “u” ya konur. Ör. “kâmil”, “kâşif”, “kâse”, “Kâniye”, “kâşif”, “Kâmile”, “kâinat” “kanaatkâr” “azimkâr …..“Nigâr”, “zadegân”, “dergâh, “gâvur”, “karargâh” … Sözcüklerin Arapça ve Farsça olduğu dikkatinizi çekmiştir.

Düzeltme, inceltme, halk diliyle şapka denen bu im “L” den sonra da önce de kullanılıyordu. Örneğin; “lale”, “Kemâl”, “reklâm” … İşte kalktı diyenlere hak verecek kural!

Yalnız özel adlarda bu kural geçerli değil. Resmi kayıtlara geçmiş “Lâleli”, “Lâpseki” “Lâdik”, “Bilâl”, “İclâl”, “Hilâl”, “Zülâl”, “Talât” ‘ta kullanmayı sürdürürüz.

Nispet eki “î” ye de artık şapka konmuyor. Arapça kökenli adların sonuna gelerek o sözcüğe “aitlik, anlamı katan ve o sözcüğü sıfat yapan bir ek türüdür.

(Kafanızı karıştırmamak için kısa kesiyorum. Ör. İlmî, hukukî yerlerine; bilimsel, hukuksal…)

Bir de bu kurallarla iç ilgisi olmayan durumlar var. Eş sesli (sesteş) sözcükleri ayırmada kullanılabilir. “k” ile “g” ile hiçbir ilgisi alakası (!) olmadığı halde “a” ya da “u” ya da gelebilir. Aşık-âşık, “alem”-âlem”, “hala”- “hâlâ”, “adet” - “âdet”, “hal”- “hâl”, “kar” –“kâr”, “yar”- “yâr…