---
title: "Surların Altındaki Hazine"
author: "Şeyhmus Mete Yöntem"
url: "http://silivrihaberhatti.com/kose-yazisi/surlarin-altindaki-hazine"
date: "2026-11-19T13:44:00+03:00"
category: "Köşe Yazıları"
description: "Bizim çıkmaz sokağın etrafı Bizans surlarıyla çevriliydi."
---

# Surların Altındaki Hazine

> **Yazar:** Şeyhmus Mete Yöntem | **Tarih:** 19.11.2026 | **Kaynak:** [Silivri Haber Hattı](http://silivrihaberhatti.com/kose-yazisi/surlarin-altindaki-hazine)

**Bizim çıkmaz sokağın etrafı Bizans surlarıyla çevriliydi.**

Çocukluğumuzun büyük bir kısmını bu surların üzerinde, arasında, bazen de dibindeki toprağı eşeleyerek geçirirdik. Başka insanların tarihî eser diye etrafında dolaştığımız o koca taşlar, bizim için mahallenin sıradan bir parçasıydı. Üzerine tırmanır, saklambaç oynardık. Binlerce yıllık bir yapının üzerinde oyun oynadığımızın pek farkında değildik.


Bir de surların en alt katmanlarında, taşların arasından çıkan altın renginde, oldukça yumuşak bir kum vardı. Bildiğimiz deniz kumuna hiç benzemezdi. Gazoz kapaklarıyla toprağı kazıp bu kumlara ulaşır, sonra da saatlerce onlarla oynardık. Üstelik bu kumların altın tozu olduğuna inanıyorduk. Bizanslıların surların altına altın saklamış olması, o yaşlarda bize hiç de uzak bir ihtimal gibi gelmiyordu.


Bir gün yine böyle kazarken eski, kararmış bir madeni para bulduk.


Üzerindeki şekilleri hatırlamıyorum. Zaten öyle para edecek bir şeye de benzemiyordu. Ama bizim için kıymeti büyüktü. Sonuçta binlerce yıllık surların dibinden bir para çıkarmıştık. Oraya nasıl gelmişti? Kim düşürmüştü? Acaba daha fazlası var mıydı?


Hazine bulduğumuzu düşünmedik değil tabii.


O yaz mahalledeki kazı çalışmaları iyice hızlandı. Gazoz kapaklarıyla surların dibini eşeliyor, bulduğumuz her değişik taşı, kırık çömlek parçasını büyük bir dikkatle inceliyorduk. Arkeolojiden haberimiz yoktu ama yaptığımız işin pek de farklı olduğunu düşünmüyorduk.


Asıl merak ettiğimiz yer ise surların doğu tarafındaki küçük bir pencereydi.


Pencere dediğime bakmayın, ancak bir bebeğin emekleyerek geçebileceği kadar dar, karanlık bir boşluktu. İçerisi görünmezdi. Ne kadar dikkatli bakarsak bakalım karanlıktan başka bir şey seçemezdik.


Komşu annemizin anlattığına göre bu pencereden Roma hamamına uzanan bir tünel varmış. Üstelik yer altında bunun gibi daha birçok tünel bulunurmuş. Bazıları hazine odalarına, bazılarıysa insanı bir daha dışarı çıkaramayacak tuzaklara açılırmış.


Bu hikâyeleri nereden öğrendiğini hiç sormadık. Zaten çocukken büyüklerin anlattığı şeylerin kaynağını pek merak etmiyor insan. Hele içinde hazine, gizli geçit ve tuzak varsa inanmak için başka bir sebebe de ihtiyaç duymuyor.


Muhtemelen bizi uyutmak için anlatılan bu masallar, bizim aklımızı daha fazla kurcalamaktan başka bir işe yaramıyordu. Gündüz surların dibinde geçirdiğimiz saatler yetmezmiş gibi geceleri de yerin altında neler olabileceğini düşünüyorduk.


İşte böyle gecelerden birinde bir rüya gördüm.


Rüyamda mahalledeki inşaatlardan topladığımız kereste parçalarıyla kendime bir merdiven yapmıştım. Merdiveni surların doğu tarafındaki o karanlık pencereye dayayıp yukarı tırmandım.


İşin tuhafı, gerçekte bir bebeğin bile zor geçebileceği o daracık pencere, rüyamda oldukça genişti. Hiç zorlanmadan içeri girdim.


Bir süre ilerledikten sonra kendimi Roma hamamının içinde buldum. Daha önce hiç görmediğim hâlde oranın Roma hamamı olduğunu biliyordum. Zaten rüyanın güzel tarafı da bu. İnsan hiç gitmediği bir yerin yolunu bile tarif edebiliyor kendine.


Hamamın içinden geçip başka bir yola saptım. Karanlık geçitlerde biraz daha ilerledikten sonra gün ışığına çıktım.


Karşımda hazine dolu bir bahçe vardı.


Ama öyle büyük, gösterişli bir bahçe değildi bu. Küçücük bir yerdi. İçinde tek bir bodur elma ağacı, hemen yanında da eski bir gecekondu vardı. Gecekondunun dibinde Roma hamamından kalma taşlar duruyordu.


Etraf hazine doluydu ama benim aklım başka bir şeye takılmıştı.


Bu bahçeyi bir yerden tanıyordum.


Elma ağacı, gecekondu, taşlar... Hepsi gözümün aşina olduğu şeylerdi. Sanki biraz önce yerin altından geçerek geldiğim bu yere, daha önce defalarca başka bir yoldan gelmiştim.


Tam neresi olduğunu çıkarmaya çalışırken gözümün önünden bir balta geçti!


Başımı çevirdiğimde Hüseyin Ağa'yı gördüm.


Patlıcan gibi burnu, kocaman kulakları ve başındaki kasketiyle karşımda duruyordu. Üstelik rüyamda bile gerçek görünüşünden hiçbir şey kaybetmemişti. Hüseyin Ağa'yı tanıyan biri o burnu ve kulakları başka bir yerde görse yine tanırdı herhâlde.


Meğer o kadar tünelden geçip, Roma hamamını dolaşıp, hazine odalarını ararken bizim Hüseyin Ağa'nın bahçesine çıkmışım!


Korkudan ne yapacağımı şaşırdım. Kaçmaya çalıştım ama ayaklarım birbirine dolandı. Olduğum yere yığıldım.


Ve tam o sırada uyandım.


O küçücük bahçe gerçekten vardı. Hüseyin Ağa'nın gecekondusu, hemen dibindeki Roma hamamı kalıntıları ve bahçesindeki bodur elma ağacı da öyle. Rüyamda gördüğüm yer, çocukluğum boyunca önünden geçtiğim, hatta elmalarına göz diktiğimiz bahçenin ta kendisiydi.


Ama o gece oraya nasıl olup da surların altından ulaştığımı, aklımın neden bütün hazineleri Hüseyin Ağa'nın bahçesine doldurduğunu bugün bile bilmiyorum.


O yaz bulduğumuz kararmış paranın akıbetini de hatırlamıyorum. Altın tozu sandığımız kumların da gerçekte ne olduğunu öğrenmek hiç aklımıza gelmedi.


Zaten bizim için önemli olan bunların ne olduğu değil ne olabileceğiydi.


Şimdi düşünüyorum da çocukken hayal ettiğimiz o yer altı dünyasının kapısı belki de hiçbir zaman açılmayacaktı. Ama biz yine de her gün gazoz kapaklarımızı alıp surların dibine gitmekten vazgeçmezdik.


Çünkü orada bir hazine olduğuna inanıyorduk.


Yalnız benim gördüğüm rüyadan sonra küçük bir tereddüdüm vardı.


Bunca yıldır Bizanslıların sakladığı hazineleri arıyorduk ama ya hepsinin başına Hüseyin Ağa'yı bekçi dikmişlerse?
